Dupę wynalazł uczony radziecki Wołow. Dlatego mówimy: "dupa Wołowa".
Inni twierdzą, że dupę wynalazła Marynia. Ci z kolei rozmawiają o dupie Maryny.
Dupa pełni ważną rolę w ruchu obrotowym. Wszystko kręci się wokół dupy.
Dupa służy również do przekazywania zdecydowanych sygnałów niewerbalnych.
Dobrze wymierzony, solidny kopniak w dupę jest wyrażeniem uczuć negatywnych wobec
adresata takiego gestu. Dupie można również przekazać emocje pozytywne,
np. całując kogoś w dupę. Dupa może spełniać też rolę lizaka. Szczęśliwie nie
wszyscy są dupolizami. Uniwersalność dupy nie kończy się na tym, jest ona
bowiem zadziwiająco skutecznym pojemnikiem: w dupie można mieć całe osoby,
a nawet społeczności. Dupa służy nieraz jako etalon: wiele rzeczy jest do
dupy, tym samym dupa spełnia rolę uniwersalnego wzorca porównawczego.
W dupę [lub po dupie] można również dostać. Czynność ta umacnia więzi
emocjonalne pomiędzy rodzicami i dziećmi. Prócz tego, dupa spełnia rolę siedziska,
powiadamy bowiem: "siadaj na dupie", czesto z dodatkiem poleceń
uzupełniających, jak np. "[...] i siedź cicho". Określenie "dawać [dać]dupy"
funkcjonuje w dwóch znaczeniach: erotycznym i wartościującym, jednak
"ściągnąć kogoś z dupy" tylko w tym pierwszym. Można również chronić
swoją [lub czyjąś] dupę, co kolejny raz potwierdza ważność dupy w otaczającym nas świecie.
"Zabrać się do czegoś od dupy strony" oznacza podejście
niewłaściwe, od końca; dupa funkcjonuje tu jako synonim odwrotności.
Dupa pełni również rolę uchwytu, można bowiem trzymać się czyjejś dupy.
Określenie to nie oznacza braku równowagi, ale braku samodzielności. I to byłoby na tyle...